Regisseur Milou geeft een voorproefje van de documentaire

De op een na laatste draaidag

Nadat ik mijn statief was vergeten op het perron, kom ik aan bij Joyce haar huis in Den Haag. Vandaag gaan we vooral veel sfeerbeelden van Joyce en haar gezin opnemen, waaronder het bakken van een taart met de meiden en de eindscène op het strand.

Lisanne doet open en Joyce en haar man Martijn zitten al aan een kop thee aan de keukentafel. Lisanne wil graag koffie met melk en suiker. Joyce en Martijn zijn alleen allebei geen koffiedrinkers, laat staan dat ze er melk bij doen. Joyce geeft Lisanne een cupje melk voor haar koffie. “Nou zullen we die maar even er niet doorheen doen”, zegt Lisanne lachend. Ze laat het cupje melk zien dat inmiddels niet meer eruit ziet als melk. De melk cupjes blijken zo oud te zijn dat er schimmel op zit. Het is je vergeven Joyce, want een paar dagen erna was er weer melk.

De twee dochters Loïs (12) en Lieke (9) komen naar beneden. Zij hebben de taak gekregen om samen met Joyce te gaan bakken. Het wordt een appeltaart. Terwijl Joyce de appels staat te schillen, maken Loïs en Lieke samen het beslag en lezen voor wat er allemaal doorheen moet. Bij het moeilijkste gedeelte komt Joyce achter de meiden staan om ze te assisteren, want hoeveel kaneel moet er nou eigenlijk door de appels heen? Terwijl ze samen aandachtig de achterkant van het pak bestuderen, zoekend naar hoeveel kaneel erin moet, aait Joyce Lieke over haar hoofd.

Het beslag wordt in de koelkast gezet, want daar is in de ochtend geen tijd meer voor. In de middag hebben ze namelijk een andere afspraak staan. De magie van film zullen we het maar noemen. Nadat de keuken weer is opgeruimd gaan ze een potje Skip-bo spelen en dat gaat er (té) fanatiek aan toe. Terwijl Lisanne het cameradeel op zich neemt, ga ik met de speciale microfoon aan het andere uiteinde van de tafel zitten om het geluid op te nemen. Door een koptelefoon hoor je extra goed (lees: hard) het geluid. Ik denk dat ik van dit potje Skip-bo blijvende gehoorschade heb opgelopen, wat kunnen die meiden gillen.

Nadat het potje Skip-bo is gespeeld rijden we naar het strand van Monster, we hebben de keus aan Joyce gelaten waar ze heen wilt voor de laatste scène en ze koos voor het strand.  Het is een mooie afsluiting van de draai periode samen met Joyce en haar gezin. We nemen afscheid en zeggen tot morgen, want op zondag gaan we de appeltaart proeven voordat we Joyce haar ouders nog gaan interviewen.

Liefs,
Milou

Regisseur Milou geeft een voorproefje van de documentaire

Filmdag de ontmoeting: “Soms is het zo fijn om het over Usher te hebben met mensen die het begrijpen. Je hoeft dan even niets uit te leggen”

Precies een week na de draaidag met Nikki en haar ouders rijden we weer naar Breda. Dit keer hebben we nog iemand mee, namelijk Joyce. Vandaag is dé dag dat Nikki en Joyce elkaar gaan ontmoeten. Joyce en Jeroen, de vader van Nikki, hebben al wat langer contact, maar Nikki en Joyce hebben elkaar nog nooit ontmoet. Sterker nog, Nikki heeft nog nooit iemand uit Nederland ontmoet met het Ushersyndroom. 

De avond ervoor ben ik al bij Lisanne blijven geslapen. Deze ochtend moeten we al om 9:00 uur Joyce ophalen om op tijd in Breda te kunnen zijn. We staan extra vroeg op om alle spullen te checken en van de gezonde spanning kunnen we toch niet meer verder slapen. Ik klim achterin de auto terwijl Joyce naast Lisanne gaat zitten. Joyce wil nog even een bloemetje halen om te geven. Deze belandt net als alle cameraspullen bij mij op de achterbank. Voordat we Joyce gingen ophalen hadden we ook al gebak gehaald bij de bakker, die ook op de achterbank staan én de statief tas is ook nog achterin bij mij te vinden. Conclusie: ik ben de pakezel geworden.

Weer in de straat bij Nikki aangekomen staat Camiel, een studiegenoot van Lisanne, op ons te wachten. Hij studeert ook journalistiek en omdat deze ontmoeting zo belangrijk is om goed op beeld te krijgen vroegen we hem te assisteren met het geluid. Samen met Camiel ga ik met de cameraspullen alvast naar het huis toe, terwijl Lisanne met Joyce bij de auto blijft wachten. We willen de eerste echte  ontmoeting vastleggen, dus kunnen we Joyce niet al naar binnen laten komen voordat alle camera’s klaar staan.

Het gebak komt op tafel en de koffie is nog in de maak als het gesprek begint. We zetten de camera’s aan en laten Nikki, haar ouders en Joyce hun gang gaan. Het gesprek gaat eerst over Nikki haar grootste passie, gevolgd door Jeroen die Joyce eraan herinnert waar ze elkaar nou hadden ontmoet tot Esmeralda hem aantikt omdat iedereen klaar staat om te beginnen. “Het is fijn dat je aan ons niks ziet, maar daardoor worden wij al jong gedwongen om hulp te vragen”, zegt Joyce. Nikki haar belangrijkste vraag aan Joyce is hoe ze wist dat ze iemand kon vertrouwen. “Dat merk je al heel snel. Als iemand vraagt of ze je ergens mee kunnen helpen, weet je dat het goed zit”, antwoordt Joyce.

Ze kletsten wat af tot we zeggen dat we graag nog even een deel van het gesprek wilden leiden. Alweer tikt Esmeralda Jeroen aan, want hij had door zijn drukke geklets niet door dat we weer klaar stonden om verder te gaan. Na de camera’s aan de kant te hebben gezet, komen de heerlijke worstenbroodjes en sandwiches op tafel. Een uur later rijden we samen met Joyce terug naar Den Haag. “Soms is het zo fijn om het over Usher te hebben met mensen die het begrijpen. Je hoeft dan even niks uit te leggen”, zegt Joyce. Moe maar voldaan rollen we allebei die avond vroeg ons bedje in. Wat zijn we blij dat we dit hebben kunnen vastleggen.

Liefs,
Milou

Regisseur Milou geeft een voorproefje van de documentaire

Filmdag bij Nikki thuis: “Ze begon mee te zingen, want ze hoorde opeens de muziek achterin de auto.”

Het is tijd voor de grote draaidag bij Nikki thuis in Breda. Nadat we de avond daarvoor nog contact hadden gehad met Nikki en haar vader Jeroen over wat we graag wilden filmen die dag, rijden we zaterdagochtend rond 9:00 richting Breda. 

We rijden de straat in en toevallig staat Nikki haar moeder, Esmeralda, op de hoek van de straat hun labradoodle pup Cooper uit te laten. Ironisch genoeg heeft Cooper, die opgeleid zou worden als hulphond voor Nikki, zelf ook een oogafwijking. Terwijl Cooper vrolijk staat te kwispelen lopen we samen richting het huis.

Nikki en Jeroen zitten al in de keuken te wachten. We hebben haar al over de telefoon vertelt dat ze moest aantrekken waar zij zich fijn in voelt. Met haar haren mooi in de krul en haar favoriete trui aan, begroet ze ons. Na wat gekletst te hebben, thee te hebben gedronken, zetten we onze camera’s op de statieven en is het tijd voor het eerste interview.

Eerst is Nikki aan de beurt voor haar interview. Ze vertelt ons over dat ze erachter was gekomen dat als je wil dat klasgenoten je niet uitlachen, je er zelf wat aan moet doen. Nikki heeft vorig jaar samen met haar vader een soort spreekbeurt gehouden over het Ushersyndroom.


Na het mooie interview met Nikki, zijn de ouders van Nikki aan de beurt. Ze vertellen ons over hoe het was toen Nikki voor het eerst haar gehoorapparaatjes kreeg:” Ze begon mee te zingen, want ze hoorde opeens de muziek achterin de auto”, zegt Jeroen. “Ja toen sprongen de tranen in mijn ogen”, vult Esmeralda hem aan. Aan het einde van het interview verschijnt Daan, Nikki haar broertje, bij het raam. Zijn hele gezicht duwt hij tegen het raam om ons te begroeten. “Daan heb je Milou en Lisanne al een keer ontmoet? anders is dit wel een beetje gek hoor”, lacht Esmeralda.

Na weer wat gekletst te hebben en Cooper te hebben geknuffeld rijden we samen met Esmeralda en Nikki richting de manege. Nikki heeft een eigen paard en haar grootste droom is dan ook om ooit mee te doen aan de Olympische spelen. Als dat niet lukt door het Ushersyndroom, wilt zij meedoen aan de Paralympische spelen. We filmen het opzadelen en het rijden. Net toen Nikki weer de bak uit komt begint het met regenen. Snel duiken we de kantine in, die speciaal voor ons even open is, om het tweede deel van Nikki haar interview te doen. “Paarden die lachen mij niet uit als ik struikel”.

“Jullie komen wel nog even mee naar huis toch? Ik heb erwtensoep gemaakt”, vraagt Esmeralda. We rijden achter hun aan naar huis en genieten met zijn allen van de huisgemaakte erwtensoep. Complimenten aan de chefkok! Na een lange dag rijden we voldaan richting Rotterdam en Den Haag. Het was een onwijs leuke dag en wat hebben we prachtige verhalen gehoord. We zijn erg dankbaar dat Nikki en haar ouders hun verhaal met ons wilden delen.

De beelden van deze dag hebben we ook gebruikt voor een introductie video over Nikki. Heb jij die al gezien?

Liefs,
Milou

In een leeg theater, maar toch veel publiek

Terwijl wij alle cameratassen en statieven in de kleine Volkswagen UP proppen, vragen we ons af of we nu écht alles hebben. Na maanden voorbereiden, script schrijven, Joyce platbellen met vragen en veel zenuwen, is het nu tijd voor de eerste draaidag van onze documentaire Stilte in de nacht. Al in maart hebben we Joyce benaderd met de grote vraag of ze met ons dit avontuur zou willen aangaan, niet wetend dat het coronavirus het ons nog moeilijk kan maken.

In de auto checkt Milou nog een keer of we alle SD-kaartjes hebben, we hebben maar één kans om deze avond goed te filmen. Want niemand weet wanneer de volgende keer is dat Joyce in het theater staat. Met een goedgevulde chocoladebox komen we bij Joyce aan. Met daarbij een lief kaartje. ”Op sommige momenten zal het een emotionele roller coaster voor je worden, daarom genoeg chocola”, luidt het kaartje. Joyce haar motto is namelijk: Chocolade helpt altijd!

”Op sommige momenten zal het een emotionele roller coaster voor je worden, daarom genoeg chocola”

Ook de moeder van Joyce wordt enthousiast voor de chocolade. ”Welke nemen we mee voor de terugreis?”, vraagt ze. Voor het eerst in zes maanden weer onderweg naar het theater.

Theater de Peeriscoop in Gorinchem is een bezoek waard. Het interieur in de ontvangstzaal is adembenemend en het heet je gelijk welkom. Na een grote doorloop is het tijd om het publiek de zaal in te laten, maar meer dan tien man is het niet. De lezing vindt namelijk online thuis. Met ruim 500 theatergasten staat Joyce voor het eerst in zes maanden in het theater, maar het oogt alsof ze niet anders gewend is.