Regisseur Milou geeft een voorproefje van de documentaire

Filmdag de ontmoeting: “Soms is het zo fijn om het over Usher te hebben met mensen die het begrijpen. Je hoeft dan even niets uit te leggen”

Precies een week na de draaidag met Nikki en haar ouders rijden we weer naar Breda. Dit keer hebben we nog iemand mee, namelijk Joyce. Vandaag is dé dag dat Nikki en Joyce elkaar gaan ontmoeten. Joyce en Jeroen, de vader van Nikki, hebben al wat langer contact, maar Nikki en Joyce hebben elkaar nog nooit ontmoet. Sterker nog, Nikki heeft nog nooit iemand uit Nederland ontmoet met het Ushersyndroom. 

De avond ervoor ben ik al bij Lisanne blijven geslapen. Deze ochtend moeten we al om 9:00 uur Joyce ophalen om op tijd in Breda te kunnen zijn. We staan extra vroeg op om alle spullen te checken en van de gezonde spanning kunnen we toch niet meer verder slapen. Ik klim achterin de auto terwijl Joyce naast Lisanne gaat zitten. Joyce wil nog even een bloemetje halen om te geven. Deze belandt net als alle cameraspullen bij mij op de achterbank. Voordat we Joyce gingen ophalen hadden we ook al gebak gehaald bij de bakker, die ook op de achterbank staan én de statief tas is ook nog achterin bij mij te vinden. Conclusie: ik ben de pakezel geworden.

Weer in de straat bij Nikki aangekomen staat Camiel, een studiegenoot van Lisanne, op ons te wachten. Hij studeert ook journalistiek en omdat deze ontmoeting zo belangrijk is om goed op beeld te krijgen vroegen we hem te assisteren met het geluid. Samen met Camiel ga ik met de cameraspullen alvast naar het huis toe, terwijl Lisanne met Joyce bij de auto blijft wachten. We willen de eerste echte  ontmoeting vastleggen, dus kunnen we Joyce niet al naar binnen laten komen voordat alle camera’s klaar staan.

Het gebak komt op tafel en de koffie is nog in de maak als het gesprek begint. We zetten de camera’s aan en laten Nikki, haar ouders en Joyce hun gang gaan. Het gesprek gaat eerst over Nikki haar grootste passie, gevolgd door Jeroen die Joyce eraan herinnert waar ze elkaar nou hadden ontmoet tot Esmeralda hem aantikt omdat iedereen klaar staat om te beginnen. “Het is fijn dat je aan ons niks ziet, maar daardoor worden wij al jong gedwongen om hulp te vragen”, zegt Joyce. Nikki haar belangrijkste vraag aan Joyce is hoe ze wist dat ze iemand kon vertrouwen. “Dat merk je al heel snel. Als iemand vraagt of ze je ergens mee kunnen helpen, weet je dat het goed zit”, antwoordt Joyce.

Ze kletsten wat af tot we zeggen dat we graag nog even een deel van het gesprek wilden leiden. Alweer tikt Esmeralda Jeroen aan, want hij had door zijn drukke geklets niet door dat we weer klaar stonden om verder te gaan. Na de camera’s aan de kant te hebben gezet, komen de heerlijke worstenbroodjes en sandwiches op tafel. Een uur later rijden we samen met Joyce terug naar Den Haag. “Soms is het zo fijn om het over Usher te hebben met mensen die het begrijpen. Je hoeft dan even niks uit te leggen”, zegt Joyce. Moe maar voldaan rollen we allebei die avond vroeg ons bedje in. Wat zijn we blij dat we dit hebben kunnen vastleggen.

Liefs,
Milou

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *