Regisseur Milou geeft een voorproefje van de documentaire

Filmdag bij Nikki thuis: “Ze begon mee te zingen, want ze hoorde opeens de muziek achterin de auto.”

Het is tijd voor de grote draaidag bij Nikki thuis in Breda. Nadat we de avond daarvoor nog contact hadden gehad met Nikki en haar vader Jeroen over wat we graag wilden filmen die dag, rijden we zaterdagochtend rond 9:00 richting Breda. 

We rijden de straat in en toevallig staat Nikki haar moeder, Esmeralda, op de hoek van de straat hun labradoodle pup Cooper uit te laten. Ironisch genoeg heeft Cooper, die opgeleid zou worden als hulphond voor Nikki, zelf ook een oogafwijking. Terwijl Cooper vrolijk staat te kwispelen lopen we samen richting het huis.

Nikki en Jeroen zitten al in de keuken te wachten. We hebben haar al over de telefoon verteld dat ze moest aantrekken waar zij zich fijn in voelt. Met haar haren mooi in de krul en haar favoriete trui aan, begroet ze ons. Na wat gekletst te hebben, thee te hebben gedronken, zetten we onze camera’s op de statieven en is het tijd voor het eerste interview.

Eerst is Nikki aan de beurt voor haar interview. Ze vertelt ons over dat ze erachter was gekomen dat als je wil dat klasgenoten je niet uitlachen, je er zelf wat aan moet doen. Nikki heeft vorig jaar samen met haar vader een soort spreekbeurt gehouden over het Ushersyndroom.


Na het mooie interview met Nikki, zijn de ouders van Nikki aan de beurt. Ze vertellen ons over hoe het was toen Nikki voor het eerst haar gehoorapparaatjes kreeg:” Ze begon mee te zingen, want ze hoorde opeens de muziek achterin de auto”, zegt Jeroen. “Ja toen sprongen de tranen in mijn ogen”, vult Esmeralda hem aan. Aan het einde van het interview verschijnt Daan, Nikki haar broertje, bij het raam. Zijn hele gezicht duwt hij tegen het raam om ons te begroeten. “Daan heb je Milou en Lisanne al een keer ontmoet? anders is dit wel een beetje gek hoor”, lacht Esmeralda.

Na weer wat gekletst te hebben en Cooper te hebben geknuffeld rijden we samen met Esmeralda en Nikki richting de manege. Nikki heeft een eigen paard en haar grootste droom is dan ook om ooit mee te doen aan de Olympische spelen. Als dat niet lukt door het Ushersyndroom, wil zij meedoen aan de Paralympische spelen. We filmen het opzadelen en het rijden. Net toen Nikki weer de bak uit komt begint het met regenen. Snel duiken we de kantine in, die speciaal voor ons even open is, om het tweede deel van Nikki haar interview te doen. “Paarden die lachen mij niet uit als ik struikel”.

“Jullie komen wel nog even mee naar huis toch? Ik heb erwtensoep gemaakt”, vraagt Esmeralda. We rijden achter hun aan naar huis en genieten met zijn allen van de huisgemaakte erwtensoep. Complimenten aan de chefkok! Na een lange dag rijden we voldaan richting Rotterdam en Den Haag. Het was een onwijs leuke dag en wat hebben we prachtige verhalen gehoord. We zijn erg dankbaar dat Nikki en haar ouders hun verhaal met ons wilden delen.

De beelden van deze dag hebben we ook gebruikt voor een introductie video over Nikki. Heb jij die al gezien?

Liefs,
Milou

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *